In Gedachte aan
 

29.05.2004 Myszka 21.10.2009

OPERA OKTAWA OREGON Roepnaam: MYSZKA

Wij missen haar ontzettend!

Elizabeth en Adrie Tange-Glowacki

 

Bijna alle mensen met een groot hart voor een dier weten het inmiddels… ze zijn gewoon veel te kort hier

Ze brengen je vreugde, vaak een lach en soms ook een traan

En dan komt de dag… ze gaan veelal toch onverwachts zo van je vandaan

Dan ben je ontroostbaar…niets heeft meer zin

Je bent er zo ziek van, zeker in het begin

Tranen drogen op maar dan komt het gemis

Je beseft ook steeds meer dat het niet omkeerbaar meer is

De pijn van verlies gaat heel erg diep, het doet ongelooflijk zeer

Het is rot om te zeggen maar het overkomt iedereen een keer

Je zult het nog niet geloven maar toch komt er een dag

Dat je aan ze terugdenkt met op je gezicht een brede lach

Wel met een traan in je ooghoek maar dat moet zo zijn

Een mooie herinnering komt ineens langs en dat voelt dan best even fijn

Fijn omdat je eraan kunt denken zonder al teveel verdriet

en iedereen kan beamen…

Je grootste vriend of vriendinnetje vergeet je toch je hele leven niet!

In Gedachte aan
 

04.12.1996 Benno 28.03.2009


Eigenaars René Stoker en Sylvia Rodermond.


 

Benno, onze Newfoundlander, ons "Pruikebolletje",
ons "Polletje Piekhaar" ons "Bennonootje"...,
na ruim 12 jaar hebben we je moeten laten gaan.
Wat was jij een lieve hond, echt een hond met een gouden hart.
Heel je leven nooit gevochten en nooit één vlieg kwaad gedaan.
Sterker nog, je wilde iedereen en alles beschermen en verzorgen.
Zo heb je eens een konijn "gevangen" op Het Sloe.
Het beestje had myxomatose maar dat kon jij niet weten.
Je kwam er mee aan, legde het neer tussen je voorpoten en wilde geen stap meer verzetten omdat je konijntje geholpen moest worden.
Een andere keer lag je in de voortuin en begon je woest te blaffen waarop wij aangesneld kwamen want je blafte nooit zo.
Wat bleek, er lag een egeltje in de vijver en dat moest natuurlijk gered worden, daarna had je pas weer rust.
Je bent altijd een sterke en waardige hond geweest en pas op late leeftijd begon je iets te mankeren aan je heupen, artrose.
We hebben met veel medicijnen en preparaten (op het laatst nog als laatste redmiddel anabole steroïde injecties om je spieren kracht te geven) geprobeerd je laatste jaren aangenaam te maken en te houden.
Dat lukte aardig tot die maandagmorgen...
Je zakte op een korte wandeling meerdere keren door je achterpoten heen waardoor we alleen kleine stukjes hebben gelopen de rest van die dag. Dinsdag ging het niet beter en ineens liet je ook overal je urine lopen waarin je bleef liggen omdat je niet meer zelfstandig kon opstaan.
Dit enkele dagen aangekeken te hebben met de hoop
dat het een moment was, niet dus.
Donderdag v/d Vijver gebeld, uitgelegd wat er aan de hand was
en een afspraak voor zaterdag met de mededeling dat we waarschijnlijk voor “inslapen” zouden komen tenzij de dierenarts een
heel andere mening zou hebben.
De rest van de dagen werd je steeds slechter en in die korte week hadden wij thuis allemaal al min of meer afscheid van je genomen.
We wilden je niet voor ons plezier in leven houden en na een
waardig leven wilden we je ook waardig laten gaan.

Zaterdag hebben we inderdaad de keus moeten maken en wat voelt dat slecht. Aan de ene kant zijn we blij dat we die keus kunnen maken maar aan de andere kant geeft het ook een beetje een schuldgevoel,
”Hebben we er wel goed aan gedaan,…”.
We zijn tot het laatst bij je gebleven.
Toen je je eerste prik had gehad heb je mij en de baas nog een paar likjes gegeven en leek het of je zei,
”Het is goed zo, laat me maar gaan, bedankt voor alles”.
Op dat moment brak mijn hart een beetje.

Ook jou hebben we, net als je “grote broer” Andor,
laten cremeren als laatste dienst voor al die jaren dat wij van jou,
en je kenmerkende blafje, hebben mogen genieten.
Je was een geweldige reus en we zullen je heel erg missen.

Geef Andor een knuffel van ons…


Tot ziens, Pruikebolletje.

-----------------------------------------------------

Als je kan…

Als je de dag kunt beginnen zonder cafeïne…

Als je deze kunt beëindigen zonder slaapmiddel…

Als je goedgehumeurd blijft terwijl je jouw pijn en verdriet wegcijfert…

Als je zonder klagen kan en anderen nooit lastig valt met je problemen…

Als je kan begrijpen dat diegene die je liefhebben even geen tijd voor je hebben…

Als je kan begrijpen waarom men je straft voor iets wat je niet gedaan hebt…

Als je kan blijven hopen dat iemand voor je blijft zorgen tot het eind van je leven…

Als je alle kritiek kunt verdragen zonder protest…

Als je de lompheid van sommige mensen kunt verdragen zonder ze ooit terecht te wijzen…

Als je door het leven kunt gaan zonder ooit maar één keer te liegen of iemand teleur te stellen…

Als je kan ontspannen zonder één druppel alcohol…

Als je heel eerlijk kunt zeggen, uit de grond van je hart, dat je geen vooroordeel hebt over oudere mensen, verschillende rassen, andere religies en andere geslachten…

Als je elke dag tevreden bent met hetzelfde eten…

Als je kunt liefhebben zonder voorwaarden, zonder er verder ooit iets voor terug te krijgen…

Nou dan…

DAN ben je BIJNA  net zo perfect als een hond!

In Gedachte aan

28.11.2001 James 12.12.2006

Sommige van jullie zullen onze bulleknul wel gekend hebben want hij heeft veel plezier gehad bij de Howa en zelfs nog een keer hond van de dag mogen zijn.
Helaas is James op 12december ingeslapen.
Dit gedicht zegt eigelijk alles.

5 jaar mochten we maar met je delen,
overal ging je mee naar toe,
Het maakte ons zo gelukkig jouw te zien spelen.
je leek nooit moe..........

Toen jij kwam wisten we
het is niet voor lang.
Een week,jaar of langer
niemand wist het zeker
Dat deden we met liefde.
Dit heeft jou 5 jaar bij ons gehouden
In lief en leed.
Oh op jou konden we altijd bouwen.

Langer mocht je niet meer bij ons zijn.
Je had pijn ,voelde je ellendig waarom baas,
moet ik nog op deze wereld zijn.
We hebben je laten gaan
Helaas eindigd op deze wereld jou bestaan.

Lieve James...........

Ik had je nog zoveel willen geven.

Hoe het had "kunnen" zijn kan ik alleen nog maar van dromen,
Want na deze 5 jaar was jouw tijd al gekomen.
Ga maar naar Timmy en speel maar fijn op deze plek waar nooit geen pijn meer zal zijn.

We missen je nog iedere dag en ook je meissie Qunty

Francis&Francois en Melissa

                                                         

 

In Gedachte aan

 
24.06.1992 Maxie 22.12.2005


Nu was het dan zover.
Na een periode van vallen en weer opstaan 
ben je dan van ons heen gegaan.
Je hebt je goed geweerd,
 maar je laatste maanden heb je nog kunnen delen met je nieuwe vriend Laddy.
Dit was een gelijk gestemde van je en dat hebben wij geweten.
Ondanks je verzwakte en vermoeide toestand speelde je er nog op los.
22 december was je al zover in shock dat er geen redden meer aan was,
en zelf toen was je nog erg lief .
De kinderen Mike en Alexandra en ook Ik (Astrid)
en Jacques zullen je heel erg gaan missen.
We hebben het altijd heel erg fijn gevonden met jou.
Samen zwemmen (wedstrijdjes) wandelen trainen , 
behendigheid op vakantie en in de vrachtauto, 
niets was jou te veel als je maar mee mocht,
dan vond jij het allemaal geweldig.
Ik hoop dat je het erg naar je zin hebt gehad bij ons, en ik weet zeker dat
jij ons ook gaat missen.

Slaap zacht .

 

In Gedachte aan

  30.07.1992 Djynta 09.07.2005  

 

De dag die ik al zolang vreesde is gisteren gekomen. 
We hebben mijn meisje, Djynta, in moeten laten slapen. 
Djynta is bijna 13 jaar bij mij geweest. 
Een vrolijke, lieve hond die in veel opzichten een echt meisje was. 
Met haar kon ik lezen en schrijven. Samen op cursus gezeten, 
wedstrijden gelopen en gezellig trainen bij de GG2. 
En voor de sportieve kant ook nog flyball en behendigheid gedaan. 
Op 27 januari van dit jaar heeft ze een herseninfarct gehad. 
Wonder boven wonder kwam ze daar weer goed bovenop. 
Een echte vechter was ze. Helaas heeft ze dit gevecht verloren. 
Ze was al enige tijd ziek en de dierenarts kon 
niets meer voor haar doen, 
wat je een gevoel van machteloosheid geeft. 
Wij wilde vechten, maar het kon niet meer. 
Toch is ze al die tijd vrolijk geweest, tot 2 dagen geleden. 
Toen ik gisterochtend opstond gaf ze mij 
het gevoel dat het voor haar niet meer hoefde. 
Ze was niet meer vrolijk en had ook geen puf meer. 
De beslissing was heel moeilijk, maar snel gemaakt. 
Een hond die er bijna 13 jaar voor mij geweest is mag niet lijden. 
We hebben gisteren op een mooie manier afscheid van haar genomen. 
Samen met Jessie haar vriendje, zijn we naar het strand gegaan. 
Daar kwam ze het liefste, lekker rennen in het water. 
Ondanks dat ze geen puf meer had, heeft ze ontzettend genoten. 
Ze was er bijna niet meer uit te krijgen! 
Dat alles hebben we gefilmd. Een laatste kans... 
Daarna naar de dierenarts, met Jessie erbij. 
Hij is overal bij geweest. 
Ik wilde dat hij zou begrijpen dat Djynta er niet meer is. 
Zodat hij niet nog dagen thuis zou gaan zoeken. 
Maar hij is er erg van onder de indruk. Hij is net als ik, down. 
Natuurlijk voelt hij feilloos aan hoe wij ons voelen, 
dus wat dat betreft is dat niet zo gek. 
Maar het lijkt alsof hij ook echt rouwt om zijn vriendinnetje. 
Hij is ook nooit zonder haar geweest. 
Soms even wanneer ik ze apart uitliet of wanneer de een naar de dierenarts moest, 
maar voor de rest nooit. 
Na de dierenarts konden we Djynta gelijk naar het crematorium brengen. 
De mensen daar zijn heel vriendelijk, 
maar mijn hart brak toen ik voor de laatste keer afscheid 
van haar moest nemen en haar daarna alleen moest laten. 
Ik zal haar nooit meer zien... 
Ondanks dat we weten dat dit het beste voor haar was, 
hebben we het er heel moeilijk mee. 
Djynta was mijn eerste eigen hondje, 
die al bijna 13 jaar, samen met Jessie haar maatje van 11, 
mijn stabiele factor was. 
Wat er ook gebeurde in mijn leven, zij was er altijd. 
Maar ik ben ook dankbaar dat ik bijna 13 jaar 
van haar heb mogen genieten. 



Djynta meisje, bedankt.......... 

Wendy de Laat, Ferry en Jessie

 

 

In Gedachte aan

  15.04.1995 Cinto 07.07.2004

 

 

 

Negen jaar ben je bij ons geweest

Je was onze grote vriend

We konden op je vertrouwen Je was onze grote knuffelbeer

  Negen jaar hebben we met je gewandeld .
En wat hebben we vaak met je gestoeid .
Ook was je er om te troosten .
Je was er gewoon…altijd .
Negen jaar ben je bij ons geweest.
 We kunnen je eigenlijk niet missen.
 Nu is het tijd om je los te laten.
 Tijd om je te laten gaan.
 Lieve Cinto, nu heb je geen pijn meer.
 Je hebt het nogal te verduren gehad ,
Nu kun je eeuwig luieren.
 Dat heb je na die trouwe vriendschap wel verdiend .
Dag lieve Cinto, 
we zullen altijd aan je blijven denken en van je blijven houden

Je baasjes

Micha, Suzy en Milan

 

 

            

 

 

 

 

 

 

In Gedachte aan

 

05-01-1998     Russel   03-11-2003


             

 

Je was altijd zo blij om ons te zien, altijd weer opnieuw Het liefste was je dag en nacht bij ons Het was heerlijk om met jou naar het strand te gaan Je rende rondjes, heel erg hard, je leefde je uit Ook hield je enorm van het zonnetje, je lag altijd lekker te bakken En bovendien was je dol op eten, zoveel mogelijk 

 

Lieve Russel, 

 

Wat je nodig hebt is rust, lieve Russel, in je leventje heb je dit maar weinig gekend Er ging altijd zoveel in jouw koppie om Heel veel dingen die voor ons niet zo belangrijk waren, maakten op jou zo’n enorme indruk, sloegen in als een bom Je maakte je overal zo druk om, je werd er enorm zenuwachtig van We hebben geprobeerd dingen af te leren, angsten te overwinnen Maar waarschijnlijk is er een hoop misgegaan voordat je bij ons kwam wonen En kon je je al niet meer zo goed aanpassen aan onze wereld Ondanks je probleempjes kon je van volwassenen veel verdragen, maar kleine kinderen waren je grote angst En daar ging het helemaal mis Er kwam bij ons een baby’tje en jij voelde je van je plaats gestoten Voor ons bleef je nog steeds onze “dripsel” Maar jij kon hier niet mee omgaan Nu hebben we er voor gekozen om afscheid van je te nemen We denken dat, doordat je je totaal niet aanpassen kan, je ergens anders niet gelukkig zou worden Het zou een “prikkelarme” omgeving moeten zijn 

Maar lieve Rus, ergens anders zijn niet anders dan “prikkels” voor jou Uit liefde voor jou en je karaktertje hebben we het gevoel dat er geen andere oplossing was We hebben altijd aanvaard dat je “anders” was Maar dit kan nu niet meer, hoe graag we het ook zouden willen 

We geven je nu je vrijheid en rust, lieve Rus, je hebt het zo hard nodig De laatste tijd was voor jou schijnbaar vreselijk, maar wij konden hier niets aan veranderen Lieve lieve Rus, wat zullen wij jou enorm veel missen, ons hart doet zeer Ook je grote en beste maatje Cinto zal je missen, het zal raar zijn voor ons allemaal Dag lieve, trouwe Russel, we houden van je

Micha, Suzy, Milan en Cinto

 

 

 

Met veel verdriet en na veel overleg met diverse mensen die verstand hebben van honden en hun gedrag, waaronder ook onze dierenarts, hebben we besloten dat het voor Russeltje beter was om hem in te laten slapen.

 

 

 

In Gedachte aan

 

03-11-1994     Andor    23-09-2003

Fila Brasileiro  

 

Eigenaars: René Stoker en Sylvia Rodermond

Voor Andor,
 
Bijna 9 jaar geleden kwam jij als Fila Brasileiro pup in ons midden. Bijna 9 jaar hebben wij van je mogen  genieten. Je was voor honden niet altijd even makkelijk en mensen moest je eerst even leren kennen. Toch zou ik geen ander ras kunnen bedenken wat zo trouw en loyaal aan zijn baas is. 9 jaar hebben we lief en leed gedeeld, examens gehoorzaamheid,... wedstrijddagen van de hondenclub,...Nederlands kampioen schoonheid, overal blonk je in uit. Je kreeg een maagkering en was ineens weg. We hebben je een respectvol heengaan gegund door je te cremeren We zijn  9 jaar trots op je geweest en eigenlijk zijn we dat nog steeds, rust zacht m'n mannetje !!

 

Andor,

Vandaag is het precies een jaar geleden. Gek, ik denk nog elke dag aan je. Laatste dagen droom ik 's nachts over je. Het zijn van die dromen die het gemis nog groter maken op het moment dat ik wakker word. Het is waar wat ze zeggen, het verdriet wordt elke dag minder maar het gemis lijkt met de dag meer te worden. Ondertussen is Sesam al een jaar bij ons en ik zie zoveel van jou in hem. Het lijkt wel of je naast hem loopt en tegen hem zegt wat hij moet doen om mij aan het lachen te krijgen. Het zijn die bepaalde trekjes die geen enkele hond heeft, alleen jij.en nu Sesam. Op die momenten zijn we zo dicht bij elkaar dat ik bijna het gevoel krijg dat je er echt nog bent. Persoonlijk kan ik daar heel goed mee leven. Bedankt, het helpt me makkelijker deze dag te doorkomen.

Voor je verjaardag 03-11-2005

''Dog''

When God had made the earth and sky,
the flowers and the trees,
He then made all the animals
and all the birds and bees.
And when His work was finished
 not one was quite the same
He said, I'll walk this earth of
mine and give each one a name.
And so He travelled land and sea
and everywhere He went,
A little creature followed Him,
until his strength was spent.
When all were named upon the earth
 and in the sky and sea,
The little creature said, Dear Lord,
 there's no name left for me.
The Father smiled and softly said,
I've left you to the end.
I've turned my own name back to front
  and called you, DOG, my friend.

 

I'm still here.

I stood by your bed last night,
I came to have a peep,
I could see that you were crying.
You found it hard to sleep.
I whined to you softly
as you brushed away a tear,
It's me, I haven't left you. I'm well,
I'm fine, I'm here.
I was close to you at breakfast,
I watched you pour the tea,
You were thinking of the many times,
your hands reached down to me.
I was with you at the shops today,
Your arms were getting sore.
I longed to take your parcels,
I wish I could do more
I was with you at my grave today,
you tend it with such care.
I want to reassure you,
that I'm not lying there.
I walked with you towards the house,
as you fumbled for your key.
I gently put my paw on you,
I smiled and said It's me.
You looked so very tired, and sank into a chair.
I tried so hard to let you know,
that I was standing there.
It's possible for me to be so near you everyday
To say to you with certainty,
I never went away.
You sat there very quietly, then smiled,
I think you knew....
In the stillness of that evening,
I was very close to you.
The day is over...
I smile and watch you yawning
and say Goodnight, God bless,
I'll see you in the morning.
And when the time is right for you
to cross the brief divide,
I'll rush across to greet you and
we'll stand side by side
I have so many things to show you,
there is so much for you to see.
Be patient, live your journey out ...
then come home to be with me.